Μάδημα αιδοίου – Μια πανάρχαια συνήθεια… Στους αρχαίους Ελληνες δεν άρεσαν τα μαλλιαρά σαν πρόβατα αιδοία. Λάτρεις της απολλώνιας ομορφιάς, τα ήθελαν μαδημένα, ξυρισμένα, στιλπνά, καθαρά και αστραφτερά. Τα «μαλλιαρά» ήταν ένδειξη δουλοπρέπειας, μας πληροφορεί εξαντλημένη μελέτη από το 1963 του δόκτορος Βαλέριου Ι. Μαρσέλλου με τίτλο: Η σεξουαλική ζωή των αρχαίων λαών (εκδ. Μαρή). Η αρχαία ονομασία της πρακτικής; «Παρατιλμός αιδοίου»…
Εκείνο που άρεσε στους αρχαίους Ελληνες, ήταν να βλέπουν και ν’ απολαμβάνουν τα ξυρισμένα ή μαδημένα αιδοία των γυναικών, καθαρά και λάμποντα, όπως το συνηθίζουν οι σύγχρονες ανατολίτισσες και μερικές της Αφρικής, γιατί οι Ελληνες θεωρούσαν πως ήταν δουλόπρεπο να έχουν οι γυναίκες τον χ ο ί ρ ο ν (το αιδοίον) σαν μαλλιαρό πρόβατο, όπως το είχαν υποχρεωτικά οι δούλες, το συμπεραίνομε δε αυτό από τους ακόλουθους στίχους του αθάνατου Αριστοφάνη που αναφέρει στους «Βατράχους», ότι οι ορχηστρίδες παρουσιάζοντο άμα χόρευαν «ηβυλλιώσαι γ’ άρτι παρατετιλμέναι».
«Στο άνθος της ηλικίας των και με φρεσκομαδημένο το αιδοίον των», όπως λέει η Θεράπαινα. Επίσης στις «Εκκλησιάζουσες» η Πραξαγόρα λέει:
«Και τας γε δούλας ουχί δει κοσμουμέναςτην των ελευθέρων υφαρπάζειν Κύπριν,αλλά παρά τοις δούλοισι κοιμάσθαι μόνον,κατωνάκην τον χοίρον αποτετιλμένας».Δηλ. «κι οι δούλες πάλι δεν πάει να φοράν στολίδιακι από τις ελεύθερες εμάς να κλέβουν τις ηδονές,μα θα κοιμώνται μόνον με τους δούλουςμαδώντας το γουρουνάκι τους για μια παλιοπροβιά».(Αριστοφάνους, Εκκλησιάζουσαι, στ. 721)
Το ίδιο στην «Ειρήνη» στ. 1351 λέει:«Του μεν μέγα και παχύ, της δ’ ηδύ το σύκον».(αυτουνού είναι μεγάλο και χοντρό (το πέος) κεινής δε γλυκό το σύκο (αιδοίο).
Και στους «Αχαρνής», στ. 781:Μ. «αύτα εστί χοίρος;»Δ. «νυν γε χοίρος φαίνεται• ατάρ εκτραφείς γε κύσθος έσται».( Μ. «αυτά είναι χοίρος;»Δ. «τώρα τουλάχιστον χοίρος (μικρό αιδοίο) φαίνεται•όμως όταν μεγαλώσει θα γίνει αιδοίον κανονικό).
Και στο στίχο 791:«Αίκα δε παχυνθή καναχνοασθή τριχί,κάλλιστος έσται χοίρος Αφροδίτη θύειν»(εάν όμως παχύνει και γεμίσει τρίχεςθαυμάσιο αιδοίο θα γίνει για να θυσιάζει στην Αφροδίτη).Γεμάτους χάρη κι εξυπνάδα βρίσκομε στη Λυσιστράτη και πάλιν του Αριστοφάνη τους παρακάτω στίχους, στους οποίους χρησιμοποιεί τη λέξη υν αντί γουρούνι – χοίρος, όταν μαλώνουν οι άντρες με τις γυναίκες λέγοντας:«Ει νη τω θεώ με ζωπυρήσειςΛύσω την εμαυτής υν εγώ δη και ποιήσωΤήμερον τους δημότας βωστρείν σ’ εγώ πεκτούμενον».Εάν μα τη θεά μ’ εξερεθίσειςθα λύσω τον χοίρο μου (θα βγάλω έξω το αιδοίον μουκαι κυνηγώντας σε θα σε κάνω να φωνάζεις στους δημότες βοήθεια).(Αριστοφάνους, Λυσιστράτη, στ. 682)Ο Φερεκράτης πάλι χρησιμοποίησε αντί αιδοίον τη λέξη ρ ό δ ο ν:«Κόραι αρτίως ηβυλλιώσαι και τα ρόδα κεκαρμέναι».(Κόρες μόλις στο άνθος της ηλικίας τους που είχαν κουρεμένα τα αιδοία τους).Ο αθάνατος πατέρας της Ιατρικής Ιπποκράτης μεταχειρίσθηκε την λέξη φ ύ σ ι ν που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα:«Ων αι μήτραι προΐωσιν εξωτέρω της φύσιος».(Αν η μήτρα προπέσει και βγει έξω από το αιδοίον)(Ιπποκράτους, Αφορισμοί § 27, σελ. 643)Ο Λουκιανός περιγράφοντας πώς πιάστηκε επ’ αυτοφώρω ένας μοιχός λέει:«Και μοιχός εάλω ποτέ, ως ο Άξων φησίν, άρθρα εν άρθροις έχων».(Κάποτε πιάστηκε ένας μοιχός, που είχε τα αιδοία του μέσα στα αιδοία της γυναίκας).Ο Αθήναιος χρησιμοποίησε τη λέξη κ ο ί λ ο ν Ά ρ γ ο ς αντί αιδοίον:«Η δ’ είπε• μήτερ, πώς, έφη, μέλλω φιλείν τον μηδέν ωφέλημα, τον υπό τας στέγας το κοίλον Άργος θέλοντ’ έχειν;»(Η κόρη είπε, πώς καλέ μητέρα θ’ αγαπήσω αυτόν, από τον οποίον δεν έχω καμμιά ωφέλεια, που κάτω από τη στέγη μας θέλει να’ χει δωρεάν το αιδοίο μου;)(Αθήναιος, Βιβλ. ΙΓ΄, 582 α΄)Μεταγενέστερα στους Μαγικούς Παπύρους αναφέρεται:«Ορκίζω σε, νεκύδαιμον, – ίνα μοι άξης την δείνα και κεφαλήν κεφαλή κολλήση και χείλεα χείλεσι συνάψη και γαστέρα γαστρί κολλήση και μηρόν μηρώ πελάση και το μ έ λ α ν τω μ έ λ α ν ι (το μαυρότριχον αιδοίον συναρμόσει με το μαυρότριχο ανδρικό) και τα αφροδισιακά εαυτής εκτελέση μετ’ εμού».Ο της Κωνσταντινουπόλεως Πατριάρχης Φώτιος, σε διάφορα μέρη του Λεξικού του, πριν την άλωση, αναφέροντας για τα γεννητικά όργανα, λέει:«Σ ά ρ α β ο ν• το γυναικείο οι κωμικοί το ονομάζουν και σ ά κ α ν και σ ά β υ τ τ ο ν και σ έ λ ι ν ο και τ α ύ ρ ο και έτερα πολλά».(Ευίου Ληναίου, Απόρρητα, Θεσσαλονίκη, 1935)Αλλά και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ευστάθιος, σε μερικά μέρη των «Εις Όμηρον Παρεκβολών», γράφει τα ακόλουθα:«Ότι δε πολυώνυμον (ον) το γυναικείον αιδοίον, ά μ β ω ν τε γαρ λέγεται καιχ ο ί ρ ο ς και ε σ χ ά ρ α και δ έ λ τ α, το αυτό και κ έ λ η ς κλπ.»ΟΝΟΜΑΣΙΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ
Παραθέτομεν για τον περίεργον πλούτον των ονομασιών, τα πιο κάτω:1) Αγγείον2) Αηδονιεύς3) Αιδοίον4) Αιδώς5) Αισχύνη6) Άμβων7) ΑναγκαίονΑπόκρυφον9) Απόρρητα10) Άρθρα11) Ασχημοσύνη12) Βασιλείδης13) Βληχώ14) Βύττος15) Γείτον16) Γέρρα17) Γίγαρτον18) Γυία19) Δέλτα20) Δελφάκιον21) Δορίαλλος22) Επίσειον23) Εσχάρα24) Ευδίαιον25) Εύστρα26) Ηδονοθήκη27) Ίακχος28) Ιπποκλείδης29) Κέλης30) Κένταυρος31) Κήπος32) Κοίλον Άργος33) Κόκκος34) Κολεός35) Κτεις36) Κύνειρα37) Κύσθος38) Κυσολαμπίς39) Κυσός40) Κύων41) Λάκκος42) Λειμών43) Μέλαθρον44) Μέλαν45) Μισγκάγκειον46) Μόριον47) Μύρτον48) Μύσχος49) Μύτος50) Νάπος51) Οστάνιον52) Πεδίον53) Πελλάνα54) Πράγμα55) Ρόδον56) Ροδωνιά57) Σάβυττος58) Σαβαρίχη59) Σάκανδρος60) Σάκας61) Σάκος62) Σαλάμβη63) Σάραβος64) Σάρων65) Σέλινον66) Σκάφιον67) Σύκον68) Ταύρον69) Τιτίς70) Τρήμα71) Τρυβλίον72) Τρυμαλίη73) Τρύπημα74) Υς75) Ύσσακος76) Ύσσαξ77) Φορμίσιος78) Φύσις79) Χοιρίλος80) Χοιρίον81) Χοίρος82) ΨίμαρονΚαι τα νεώτερα:
Α χ ι ν ό ς, α χ α ΐ ρ ε υ τ ο (Καρύστου), α μ ε λ έ τ η τ ο, ο π ω ρ ι κ ό (Λευκάδος),ν ε ρ ό μ υ λ ο ς, π ο υ λ ί, π ο υ λ ά κ ι, π ο υ τ ί, π ρ ά μ α, ρ η μ α δ ι α κ ό,σ χ ι σ τ ό και το ηπειρώτικο κ λ ε ι δ ω ν ι ά.Στη συλλογή Αραβαστινού (σελ. 223, 373) υπάρχει το παραστατικώτατο δημοτικό αλληγορικό τραγούδι για την κλειδωνιά:
Απόψε κυρά νύφηΘα παίξη ο μάνταλοςΤα δυο κουπιά του ΜπάρκαΚαι ο παρασάνταλοςΑπόψε κυρά ΝύφηΤης πεθεράς σου ο γιοςΘα μπη ξεσπαθωμένοςΣαν φίλος σαν οχτρόςΑπόψε η κλειδωνιά σουΜε μια θα τσακιστείΚαι η πόρτα της αυλής σουΘα στέκετ’ ανοιχτή.
Ο Κουκουλές επίσης αναφέρει ότι οι Πόντιοι και σήμερα εξακολουθούν να ονομάζουν το αιδοίον της γυναίκας γ ε ί τ ο ν.
ipanic.gr
